About

about


Martijn Lucas Smit [1968, Groningen] doorliep na korte tijd filosofie te hebben gestudeerd de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam. In 1993 behaalde hij het diploma Vrije Richting (voorheen Monumentaal). Hij was betrokken bij het Haarlemse kunstenaarsinitiatief Vide Cultura, tussen 1993 en 1998 een broedplaats en podium voor beeldend kunstenaars, dichters en muzikanten.

In 1997 richtte hij het initiatief Nieuwe Vide op, enerzijds een bedrijfsverzamelgebouw voor kunstenaars en kleine bedrijfjes, anderzijds een presentatieplek voor vernieuwende [beeldende] kunst. Tussen 1998 en 2008 cureerde hij een honderdtal tentoonstellingen, festivals, lezingen, debatten en uitwisselingen. Na nog enige tijd zakelijk te zijn betrokken gebleven bij het initiatief, vertrok hij begin 2011 bij Nieuwe Vide.


Vanaf 2008 is hij als zelfstandige betrokken bij diverse projecten: ondersteund door het Fonds BKVB doet hij een onderzoek naar de identiteit van de Nederlandse kunstenaarsinitiatieven. Samen met Tamara Sterman en Jorien Kaper richt hij De Nieuwe Verdieping op, een organisatie die vernieuwende kunstprojecten organiseert. Het eerste grote project waar De Nieuwe Verdieping zich op richt is [Ki], een grote, publieksgerichte  manifestatie, die focust op de aard en kwaliteit van het Nederlandse kunstenaarsinitiatief.

Daarnaast schrijft hij teksten, maakt hij tentoonstellingen en doet hij adviescommissie-werk voor onder meer CBK Rotterdam en het landelijke Fonds BKVB.


Als organisator en curator is zijn achtergrond als beeldend kunstenaar nadrukkelijk van belang. Hij gaat hierbij eerder uit van het beeld zélf, dan van de kunsttheoretische of kunsthistorische context van het werk. Samenstelling van groepstentoonstellingen komt vaak mede intuïtief tot stand; de getoonde werken moeten elkaar versterken, onderling communiceren, op een contextueel niveau, maar ook gewoon als beeld, in het hier en nu. Dwarsverbanden kunnen liggen in overeenkomsten en aanvullingen, maar evenzeer in contrasten en schijnbare contradicties. Tentoonstellingen vertellen verhalen, die soms ook een onverwachte wending, een twist, behoeven.

Hierbij staat hij voor een [beeldende] kunst die onderzoekend en uitdagend is, zich nadrukkelijk richt op de beschouwer en betekenisvol is. Zo betekenisvol, dat zij soms verwarring zal zaaien en zo nu en dan haar tanden zal laten zien.